Een kaarsje branden

"Het viel mij eenmaal binnen op dat mijn dochtertje steeds stiller werd, maar ik wijdde dit aan de serene rust die er heerste in de basiliek."

Een kaarsje branden

Als (overigens absoluut niet geboren) Limburgse kom ik natuurlijk vaak in het prachtige Maastricht. Alleen meestal zonder mijn dochtertje. Mijn bezigheden in Maastricht, die meestal bestaan uit winkelen of een terrasje pakken met een vriendin, zijn niet echt leuk voor een meisje van vijf en meestal regel ik het dan ook zo dat mijn wederhelft de zorg voor onze kleine meid op zich neemt.

Maar nu vond ik het toch hoog tijd het wonderschone Maastricht ook aan mijn dochter te laten zien. Nou moet ik daarbij zeggen dat de verbouwingen in en om Maastricht- centrum de schoonheid van Maastricht niet echt ten goede komen. Met name het Vrijthof lag er redelijk troosteloos bij.

Maar dat mocht de pret niet drukken, we hadden het ontzettend naar ons zin. En mijn steeds kritischer wordende dochter vond het heerlijk er nu eens bij te zijn, terwijl ik kleding voor haar uitzocht zodat ze alles wat ze niets vond resoluut terug in het rek kon hangen. Terwijl ik ondertussen hetgeen zij uitzocht terug hing. Ach ja, moeder en dochter hebben nu eenmaal niet altijd de zelfde smaak. Maar kledingzaken genoeg, dus uiteindelijk vonden we genoeg wat we allebei leuk vonden.

Moe van het winkelen besloten we wat te gaan drinken op het O.L. Vrouweplein. Genietend van mijn kopje thee en mijn dochter aan een glaasje appelsap ( met daarbij het koekje wat eigenlijk bij de thee hoorde) keken we om ons heen. "Wat een mooie gebouw, hé mama" zei mijn dochter, doelend op de O.L. Vrouwebasiliek. U begrijpt het al, wij zijn niet gelovig thuis.
Ik legde mijn dochtertje uit dat dit een kerk was en dat hij inderdaad erg mooi was en dat ze, als ze dat wilde, best even binnen mocht gaan kijken. Dat wilde ze wel.

Meteen na de ingang troffen we een ruimte aan met vele brandende kaarsen. Ik zag de verrukking in mijn dochters ogen." O, wat mooi" fluisterde zij in bewondering. Ik legde haar fluisterend uit dat mensen hier een kaars aan staken en dan dachten aan iets wat zij heel graag wilde en dat zij dan hoopte dat hun wens gehoord zou worden en uit zou komen. "Mag ik dat ook doen, mam." was haar directe wedervraag. Samen haalde we een kaars en staken hem aan. Daarna bekeken we de basiliek.

Het viel mij eenmaal binnen op dat mijn dochtertje steeds stiller werd, maar ik wijdde dit aan de serene rust die er heerste in de basiliek. Tot ze vroeg" Waar kan ik nou kleuren". " Dat kan hier niet, lieverd." legde ik haar uit en zette gang naar buiten er van uit gaande dat haar vraag naar de mogelijkheid tot kleuren een uiting van verveling was.
Maar eenmaal buiten gekomen sprak mijn dochter verontwaardig: " Ik vond het stom. Mijn wens kwam helemaal niet uit."
Wat bleek, ze had gewenst dat ze mocht kleuren en het viel haar erg tegen dat deze wens niet was uitgekomen.

Ik heb toen maar wat papier en potloden voor haar gekocht. En over een jaar of wat zal ik haar nog eens uitleggen wat mensen dan wel wensen wanneer zij een kaarsje branden. Al vrees ik haar wedervraag of deze wensen dan wel allemaal uitkomen.



Cynthia de Koning

cs-gy-3d-234x16



"Het viel mij eenmaal binnen op dat mijn dochtertje steeds stiller werd, maar ik wijdde dit aan de serene rust die er heerste in de basiliek."
Auteursrechten nadrukkelijk voorbehouden