Kijken met je ogen, niet met je handjes

"Hoe moet ik mijn zoontje in vredesnaam aan zijn verstand peuteren dat hij niet aan al dat moois mag zitten, wanneer hij steeds weer uitgenodigd wordt dit wel te doen ? "

Kijken met je ogen, niet met je handjes

Een speelgoedwinkel heeft natuurlijk altijd al een enorme aantrekkingskracht op kinderen gehad. Welk kind wordt niet onrustig van een winkel vol mooi speelgoed. Met name mijn jongste zoon weet zich amper raad tussen al dat moois. Van hier naar daar rent hij, alles vindt hij mooi en alles wil hij hebben. Het kost me dan ook de nodige moeite om hem in toom te houden.

En een van de belangrijkste regels die ik hierbij hanteer is 'nergens aankomen'. Bij mijn oudste zoon hanteerde ik deze regel ook en dat ging heel goed. Maar in de huidige speelgoed winkel is dit een bijna niet te handhaven regel. Want alles beweegt, gromt, rolt, piept of maakt muziek.
Poppen kunnen praten, knipogen en huilen, eendjes dienen gevoerd te worden, hondjes kunnen gekieteld worden en roze pony's hebben vlinders in hun buik en willen graag dat je hun neus afveegt.
En op al die dozen staat "probeer mij uit"

Hoe moet ik mijn zoontje in vredesnaam aan zijn verstand peuteren dat hij niet aan al dat moois mag zitten, wanneer hij steeds weer uitgenodigd wordt dit wel te doen ? Wanneer alle kinderen om hem heen dit wel doen en wanneer er ook geen winkelbediende is die hier over valt. Wie ben ik dan om het hem te verbieden ? Mijn geloof in de regel 'nergens aankomen' begon dan ook danig te wankelen en ik was bijna overstag gegaan.

Maar net op tijd trof ik een verontwaardigde moeder aan bij de kassa van de speelgoedwinkel die ik net had doorkruist met mijn dwarse peuter die overal aan wilde zitten maar dat van mij niet mocht.

Zij stond met een doos in haar handen en een huilende kleuterdochter naast zich. Uit een gat in de doos stak de arm van een pop. Het was duidelijk dat deze arm niet op deze manier uit de doos hoorde te steken en dat deze arm eigenlijk vast hoorde aan de pop die zich nog wel in de doos bevond. Het was ook duidelijk dat deze moeder niet van plan was te gaan betalen voor deze pop die door haar dochtertje zo vakkundig uit de doos gerukt was. De winkelmanager, die er al bij gehaald was, legde geduldig uit dat haar kind de pop stuk gemaakt had en dat dit toch echt moeders verantwoordelijkheid was. De moeder bracht hier tegen in dat er op de doos stond dat haar dochter aan de pop mocht zitten en dat het toch niet had mogen gebeuren dat de pop zo snel al stuk ging. Ik rekende af en ben weg gegaan. Ik weet dan ook niet hoe het afgelopen is.

Maar ik weet wel dat ik weer een oude regel van stal gehaald heb. Kijken doe je met je oogjes en niet met handjes. Hoe aanlokkelijk de speelgoedindustrie het voor kinderen ook maakt om wel met de handjes te kijken.


Natja van de Swaglester



cs-gy-3d-234x16



"Hoe moet ik mijn zoontje in vredesnaam aan zijn verstand peuteren dat hij niet aan al dat moois mag zitten, wanneer hij steeds weer uitgenodigd wordt dit wel te doen ? "
Auteursrechten nadrukkelijk voorbehouden