Bij de naam noemen

"We kwamen tot de conclusie dat alle gangbare woorden ordinair zijn, te medisch zijn of het tot scheldwoord hebben gemaakt."

Bij de naam noemen

Als moderne ouder wil je natuurlijk niet te moeilijk doen over seks en bloot. Velen kunnen zich uit hun jeugd nog wel herinneren dat op enig moment een zenuwachtige vader of moeder even kwam polsen of je het allemaal begrepen had, je als het even meezat nog een boekwerk met wat uitleg gaf, en als je aangaf dat je 'dat al lang al wist' zat het wat hen betreft wel snor. Of je had van die moet-kunnen-ouders die werkelijk overal over wilden praten, terwijl seks en je ouders wel de slechtst denkbare combinatie was toen je die leeftijd had. Kortom, natuurlijk doen wij het anders. Natuurlijk gaan wij het beter doen bij onze kinderen. En we zien de seksuele opvoeding ook als onze taak, niet de taak van school of vriendjes uit de buurt.

We hadden besloten onze kinderen niet voor te liegen, maar alles open en eerlijk te vertellen over bloot en seks. Natuurlijk op een niveau wat bij de leeftijd van de kleine vraagsteller past, natuurlijk op een 'need-to-know' basis, maar bij ons zou de ooievaar nooit binnenvliegen. En boerenkool hielden we ook al niet van.

Een goed begin leek ons om de dingen bij de naam te noemen. Geen probleem, onze zoon had een 'piemel', net als papa. Dat is een woord dat ook past bij zo'n ding. Als je dat ziet bewegen is een 'piemel' gewoon een woord dat klopt. Niet ordinair, geen scheldwoord, en als je het woord hoort zie je het ding voor je. Bovendien kan je het gebruiken voor zowel de grote van papa als de kleine van zoonlief, zonder dat het absurd klinkt.

Toen kwam onze dochter, een prachtige, schattige meid. Maar toen ontstond er een klein probleem.

We zouden alles bij de naam noemen, maar welke naam? Een 'k..t' of 'doos' werd ons teveel gebruikt als scheldwoord, en paste bovendien niet bij zo'n schattig klein meisje, zelfs niet als verkleinwoord. Een 'trut' was al helemaal niet aan de orde, laat staan een 'flamoes'. Een 'vagina', 'vulva' of 'schede' heb je alleen bij de dokter en niet thuis. Een 'poes' kan je ook moeilijk uitleggen aan een klein kind als zo'n beest al door het huis loopt, en een 'pruim' ligt bij ons al op de fruitschaal. Een 'voorbips' werkt toch echt te veel op de lachspieren, en het soms gebruikte 'plasser' vinden wij toch wat meer een synoniem voor hetgeen onze zoon heeft. Maar wat dan?

We kwamen tot de conclusie dat alle gangbare woorden ordinair zijn, te medisch zijn of het tot scheldwoord hebben gemaakt. Zouden we dan toch ouders worden die de dingen ook niet bij de naam durven te noemen? Nee, dat nooit. We besloten gewoon zelf een naam te bedenken. En na rijp beraad heeft onze dochter en mama een 'muppie'. Probeer het zelf maar eens, en gebruik het woord alsjeblieft nooit als je op je vinger slaat. Alsjeblieft...

Gert


cs-gy-3d-234x16



"We kwamen tot de conclusie dat alle gangbare woorden ordinair zijn, te medisch zijn of het tot scheldwoord hebben gemaakt."
Auteursrechten nadrukkelijk voorbehouden