Tussen tafellaken en servet

"In mijn achteruitkijkspiegel zie ik dat hij nog steeds staat te twijfelen wanneer ik al voorbij ben."

Tussen tafellaken en servet

Op het moment dat ik mijn straat in draai zie ik hem al rennen. Hij is aan het voetballen met een paar van zijn vrienden. Hij is veertien jaar oud en de enige echte puber die bij mij in de straat woont. Alle andere kinderen moeten nog in de puberteit komen of hebben het grotendeels al achter de rug. Al zijn vrienden in de straat, zitten nog op de lagere school terwijl hij de brugklas al achter de rug heeft en aan een glansrijke carrière op het VWO is begonnen. Hij voelt zich er duidelijk niet zo gemakkelijk bij dat zijn vrienden allemaal wat jonger zijn. Zodra ik de straat in rij blokkeren zijn vrienden mij de doorgang. "Verboden door te rijden. U moet eerst tol betalen.": roepen ze. Ik lach er om, leg uit dat ik geen geld bij me heb en rij zachtjes door. Ze worden nu wel erg opdringerig en proberen voor mijn auto te gaan staan en op de motorkap te gaan zitten. Ik vang zijn verontschuldigend lachende blik op. Hij twijfelt. Zal hij zeggen dat ze moeten ophouden. In dat geval zie ik hoe volwassen hij is en hoe kinderachtig hij het gedrag van de anderen vindt. Of zal hij toch maar zijn mond houden en meedoen. In dat geval zullen zijn vrienden hem een stuk leuker vinden.
In mijn achteruitkijkspiegel zie ik dat hij nog steeds staat te twijfelen wanneer ik al voorbij ben.

Diezelfde middag nog zie ik hem door de straat rijden op de tractor van zijn vader (ik woon zeer landelijk en schijnbaar is het daar heel normaal om je kind vanaf een jaar of tien op de tractor te laten rijden). Hij voelt zich erg volwassen en straalt dit ook uit. Ik moet denken aan een gesprek dat ik enkele dagen geleden met hem had. Hij heeft twee jongere broertjes, een van 8 en een van 5. Hij vertelde mij dat hij een paar jaar geleden vaak slapeloze nachten had doordat zijn jongste broertje last had van het doorkomen van zijn tanden. Ik antwoordde hem dat mijn dochter hier tot nu toe, ondanks het doorbreken van een aantal tanden, nog niet zoveel last van had gehad. " O, wacht maar af. Wanneer haar kiezen eenmaal doorkomen, dan komen de slapeloze nachten ook wel" vertelt hij mij alsof hij een ervaren ouder is. De wijsneus. Maar eerlijk is eerlijk, wanneer hij zonder zijn vrienden is maakt hij altijd een intelligente en volwassen indruk. Hij helpt naast zijn schoolwerk vaak bij zijn vader in het bedrijf en neemt vaak de verantwoordelijkheid over zijn broertjes op zich.

Maar soms lijkt deze rol van 'al bijna volwassen jongeman' hem een beetje op te breken. Vorig jaar stond hij op 11 november toch nog met een lampion bij mij op de stoep om een Sint-Maarten liedje te zingen. Verontschuldigend beloofde hij mij ongevraagd dat dit echt het laatste jaar was dat hij Sint-Maarten liep. En deze belofte heeft hij gehouden, hij is dit jaar niet langs geweest voor snoepgoed. Wel zag ik hem wat doelloos door de straat slenteren. Hij sprak wat met zijn vrienden die langsliepen met hun lampionnen, hij deed alsof hij het hek voor zijn tuin probeerde te repareren, zocht zijn kat die gewoon binnen achter het raam zat en voelde zich niet op zijn gemak.

Ik vind het wel vertederend om te zien hoe deze jongen strijdt tussen enerzijds het nog kind willen zijn met zijn vrienden, en het anderzijds zo heel graag voor vol aangezien willen worden. Wanneer hij zou weten dat ik hem vertederend vindt, zou hij zich rot schamen. (Ik heb dan ook wat dingetjes in zijn verhaal veranderd zodat hij niet herkend wordt) Hij zou zich schamen, want dat is een typisch puberkenmerk. En hij weet dat het een feit is dat kinderen vertederend worden gevonden en hij is toch zeker geen kind meer?

Anne Verdonk



cs-gy-3d-234x16



"In mijn achteruitkijkspiegel zie ik dat hij nog steeds staat te twijfelen wanneer ik al voorbij ben."
Auteursrechten nadrukkelijk voorbehouden