O, zo koude

"Mijn lieve spring-in-het-veld die normaal de vreemdste fratsen uit haalt en energie heeft voor tien is ziek, erg ziek. De koorts is al meerdere malen richting de 40 gegaan ondanks flinke hoeveelheden paracetamol."

O, zo koude

Met rood omrande oogjes kijkt ze me aan, terwijl ze op de bank hangt met een deken over zich heen. Mijn lieve spring-in- het-veld die normaal de vreemdste fratsen uit haalt en energie heeft voor tien is ziek, erg ziek. De koorts is al meerdere malen richting de 40 gegaan ondanks flinke hoeveelheden paracetamol. Ze hoest, niest, snottert en spuugt. Wat zou ik het graag van haar overnemen, want ik vind haar nog veel te klein om zo ziek te zijn. Maar ja, dat zal ik nog wel vinden wanneer ze 18 is. Zo af en toe klaart haar gezichtje een beetje op. Dan wil ze weer even spelen en lachen. Om na een half uurtje weer tegen me aan te komen hangen. Ik voel haar temperatuur dan weer stijgen. "Mama, zo koude." hoor ik haar zachte stemmetje fluisteren en mijn hart breekt.

Ik weet het, het is maar klein leed. Ze zal in haar leven nog vele malen ziek zijn en haar broertje, die toch wat bevattelijker lijkt dan zijn zus, zal haar ziek zijn zeker gaan evenaren, misschien zelfs al over een paar dagen.( Hij begint ook al te snotteren en heeft lichte koorts. En hij is helemaal nog zo klein. Ik hoop maar dat de borstvoeding hem wat weerstand geeft) Maar net zoals het voor mijn kleine meisje even schrikken is, zo'n eerste keer echt ziek, is het dat voor mij ook.

Ik probeer haar op te vrolijken met boekjes, liedje, verhaaltjes en spelletjes, maar het merendeel van de tijd reageert ze hier op een manier op, dat ik het gevoel heb dat ze het enkel doet om mij een plezier te doen. En dat hoeft niet, dus stop ik er weer mee. Het enige wat ze eigenlijk wil is tegen mij aanhangen. En dat is soms wat lastig, wanneer haar broertje ook aandacht vraagt. In de afgelopen vier en halve maand had ik een mooi evenwicht gevonden in het verdelen van mijn aandacht. Maar nu weet ik het even niet meer. Natuurlijk krijgt mijn meisje veel meer aandacht als normaal, maar mijn kleine mannetje begrijpt dit niet en protesteert. En zo ren ik de hele dag (en nacht) gevoelsmatig een beetje tussen ze heen en weer.

Mijn dochtertje is tot nu toe eigenlijk helemaal niet jaloers geweest op haar broertje, maar nu steekt dit, volkomen begrijpelijk, toch een beetje de kop op. Ze reageert erg boos en verdrietig wanneer ze aandacht wil en dit kan even niet omdat hij aan de borst ligt. En samen op schoot zitten, wat ze tot nu toe erg leuk vond, is nu ze ziek is ook niet meer leuk.Toch duurt dit nooit lang. Binnen enkele minuten wil ze toch wel graag dat ik hem oppak en krijgt hij een heerlijk snotterig kusje van haar. "Zo, over? " vraagt ze hem. En meestal is dit wel het geval.

En nu hij ook verkouden begint te worden, kijkt ze me zorgelijk aan. " Koude, hé mama?. Hoesten en niesen en pijn buik, hé mama? Ook papa moet even op de hoogte gesteld worden. In de keuken hoor ik haar er nog aan toe voegen "agossiepossie" Aan medelijden geen gebrek, ondanks haar eigen 'lijden'.

Sanne


cs-gy-3d-234x16



"Mijn lieve spring-in-het-veld die normaal de vreemdste fratsen uit haalt en energie heeft voor tien is ziek, erg ziek. De koorts is al meerdere malen richting de 40 gegaan ondanks flinke hoeveelheden paracetamol."
Auteursrechten nadrukkelijk voorbehouden