Lopen, en over water

"Want een stralende zon en dertig graden was voor haar een goed excuus het eens wat kalmer aan te doen en zich te laten vervoeren. En gelijk had ze, helemaal in zo'n heuvelachtig landschap."

Lopen, en over water

Tijdens onze zomervakantie in Griekenland maakte ik dagelijks een wandeling van ruim een uur alleen met mijn driejarige dochter, als haar kleine broertje zijn middagslaap moest maken. Eigenlijk was niet zij het die de wandeling maakte, maar grotendeels ik, met 15 kilo extra op mijn nek. Want een stralende zon en dertig graden was voor haar een goed excuus het eens wat kalmer aan te doen en zich te laten vervoeren. En gelijk had ze, helemaal in zo'n heuvelachtig landschap.

Tijdens onze dagelijkse voettocht waarbij we werkelijk iedere uithoek van het kleine vissersdorpje bezochten -uithoeken die waarschijnlijk zelfs de lokale bewoners nog niet kenden- kwamen we vele voor haar interessante dingen tegen, zoals een speeltuin van een verlaten hotel. Hoewel de glijbaan eigenlijk te heet was geworden in de zon, kon ze de verleiding toch niet weerstaan en gleed met ernstig gezicht meermalen naar beneden. Maar ook kwamen we langs plekken waar de Griekse bevolking het nodig had gevonden vaten met dampend afval te dumpen in de berm. En waarvan al geruime tijd niemand het nodig vond dit op te ruimen. Zo leer je ook de andere kant van Kreta kennen, en misschien is dat maar goed ook want dat maakt dat je uiteindelijk toch wel weer naar huis verlangt. Ook Kreta heeft z'n eigen 'poep op de stoep', het is niet allemaal rozengeur en Retsina.

Maar veel interessanter tijdens onze wandelingen waren de vele gesprekken. Zo liepen we op een dag over de pier van het kleine haventje toen ze mij vroeg "Papa, wie heeft eigenlijk water gemaakt?". Omdat ik zo snel geen antwoord kon bedenken antwoordde ik haar "Tja, dat moet wel heel knap zijn als je dat kunt maken, ik weet het niet, dat is er nu eenmaal gewoon".
Dat vond ze toch wat te eenvoudig, ze had zelf al iets beters bedacht: "Volgens mij is het iemand die Engels kan praten". "Hoezo?" vroeg ik verbaasd. "Nou, Engels praten is heel moeilijk, en water maken ook". En zo was haar conclusie dat het water was gemaakt door een Engelsman. Voorlopig dan.

Even later liepen we langs het kleine kerkje dat de hele week al gesloten was geweest en waarvan nu plotseling de deur half open stond. We tuurden vol verwachting naar binnen in de koele duisternis. Een priester die er de vloer stond te vegen gebaarde dat we gerust binnen mochten komen. Eerst wilde mijn dochter niet (een man met een lange baard in een jurk in het halfduister leek haar slecht gezelschap) maar mijn belofte dat er leuke plaatjes aan de muur zouden hangen deed haar besluiten toch maar met mij naar binnen te gaan. We keken naar de plafondschilderingen en de vele met goud ingekleurde iconen aan de wand. Het was stil, ze werd stil, en observeerde alles. Telkens zagen we daar dezelfde figuren terug: een aantal mannen met een baard, waarvan één met een boek die steeds heel boos keek, het kindje waarvan ik haar vertelde dat zijn naam Jezus was, en zijn mama Maria. Op enig moment kwamen we bij een icoon waarbij Jezus in de lucht zweefde, temidden van een stralenkrans.

"Dat is wel heel knap van dat kindje Jezus dat hij kan vliegen" zei mijn dochter vol bewondering. "Goh, als kindje Jezus dat al kan, kan hij dan misschien ook water maken?" flapte ik eruit. "Neeeee, natuurlijk niet" lachte ze me uit, "Jezus is nog maar een kindje". "Oh, maar zou zijn papa dat dan misschien wel kunnen?" vroeg ik haar. Ze dacht even na en besloot "Ja, dat denk ik wel".
Heb ik toch als overtuigd atheïst plotseling mijn dochter bekeerd...

Niels


cs-gy-3d-234x16



"Want een stralende zon en dertig graden was voor haar een goed excuus het eens wat kalmer aan te doen en zich te laten vervoeren. En gelijk had ze, helemaal in zo'n heuvelachtig landschap."
Auteursrechten nadrukkelijk voorbehouden